QEEG
QEEG (quantitative EEG), po polsku - ilościowe EEG, to metoda komputerowej analizy zapisu EEG, czyli fal mózgowych. Klasyczne EEG pokazuje aktywność mózgu w postaci wykresów, a QEEG idzie krok dalej, przetwarza dane matematycznie, porównuje je z normami i tworzy mapy mózgu (brain mapping).
Co to dokładnie znaczy?
Klasyczne EEG rejestruje aktywność elektryczną mózgu i przedstawia ją w formie wykresów. QEEG wykorzystuje dodatkowo analizę komputerową: przetwarza zapis EEG matematycznie i statystycznie, porównuje wyniki z bazami danych osób zdrowych oraz tworzy kolorowe mapy aktywności mózgu, które pomagają zobaczyć wzorce pracy fal mózgowych.
Co pokazuje QEEG?
Analiza QEEG może wskazywać m.in. na nadmiar lub niedobór określonych pasm fal mózgowych oraz różnice w aktywności pomiędzy obszarami mózgu. Wyniki są interpretowane w kontekście objawów, wywiadu i innych informacji klinicznych.
- Nadmiar lub niedobór fal: delta, theta, alfa, beta, gamma.
- Asymetrie między półkulami (różnice w aktywności).
- Możliwe nieprawidłowości w komunikacji między obszarami mózgu (np. spójność/łączność).
Do czego się używa QEEG?
QEEG jest wykorzystywane pomocniczo w ocenie i monitorowaniu funkcjonowania mózgu oraz w doborze indywidualnych strategii wsparcia. Może być używane m.in. w kontekście trudności z koncentracją, regulacją emocji czy snem oraz jako element planowania treningu neurofeedback.
- ADHD — wsparcie oceny profilu uwagi i pobudzenia oraz monitorowanie zmian.
- Zaburzenia lękowe i depresyjne — analiza wzorców aktywności fal mózgowych jako element pomocniczy.
- Padaczka — wsparcie oceny zapisu EEG (zawsze w kontekście klinicznym).
- Urazy mózgu — pomocnicze monitorowanie funkcjonowania po urazach.
- Zaburzenia snu — analiza wzorców mogących korelować z jakością snu.
- Neurofeedback — dobór protokołów treningu mózgu (personalizacja).
- Badania naukowe — analiza danych EEG w projektach badawczych.
Ważne ograniczenie ⚠️
QEEG nie jest samodzielnym narzędziem diagnostycznym. Wyniki powinny być interpretowane przez specjalistę oraz zawsze odnoszone do objawów, wywiadu i całości obrazu klinicznego. Mapy mózgu są narzędziem pomocniczym — wspierają zrozumienie wzorców, ale nie „stawiają diagnozy” same z siebie.